Een jongen van 8 jaar heeft moeite met stil zitten en concentreren. Vooral in de maanden van sinterklaas en kerst. Als experiment beloof ik hem een kado bij goede afloop van de opdracht die hij krijgt. Het kado is een plak cake. Hij mag kiezen, helemaal opeten, half opeten of niet nemen. Na het goed afronden van de opdracht volgt het moment van zijn kado. Hij heeft al een vermoeden wat het opeten van de cake met hem zou kunnen doen. (slim mannetje) Na eerst gezegd te hebben dat hij een halve wil, besluit hij na het zien van de plak cake hem toch helemaal te nemen. Met de woorden 'ik vind hem toch niet zo groot eigenlijk' beargumenteerd hij zijn keuze. Ook de zin 'en als je nou straf krijgt van de juf vanmiddag omdat je niet goed luistert' helpen hem niet op andere gedachten te brengen. 'Kan me niet schelen', zegt hij. Nadat de cake op is heb ik weinig oogcontact, maakt hij grapjes, zit hij in zijn eigen wereld, kan hij niet stilzitten, niet luisteren en is hij brutaal. Toch ontstaat er een vorm van bewustwording, maar helaas, daar blijft het bij. Hij moest als 2e experiment 5 minuten stilzitten waarbij hij wel gezellig mocht kletsen. De druk nam hierbij zichtbaar toe. Na deze 5 minuten mocht hij weer doen wat hij wilde. Ik zei nog, 'ik haal mijn kopje hier maar even weg voor het geval dat!' 'Dat lijkt me een goed idee', zei hij nog. Toch was niet alles veilig. Er leek een wervelwind door de gymzaal te gaan. Hij schopte tegen ballen aan en gooide ze overal tegenaan. Hierbij sneuvelde een paneel van het systeem-plafond, maar gelukkig is mijn kopje nog heel.
Suiker doet meer met zo'n kind dan ouders denken. Het bewijs is wel per persoon weer verschillend.
donderdag 16 mei 2013
maandag 3 december 2012
'Hulpverleners zijn angstige en onmachtige slaven.'
In mijn weg terug naar mijn 'echte' werk merk ik dat ik tot nu toe niemand in haal. Dit komt niet omdat ik zo langzaam rij, in tegendeel, ik rij gewoon de toegestane snelheid. Het is alsof ik mijn dagelijkse route rij van Amersfoort naar Ermelo en aan het eind van de dag weer terug. Iedere dag zit ik op de juiste weghelft. Iedereen probeert dagelijks op het verkeerde moment naar Amersfoort te rijden en andersom. Waarom? Zijn wij dan allemaal schapen? Er wordt zelfs asfalt bijgelegd zodat er nog meer mensen naast elkaar stil kunnen staan.
Zo gaat het op dit moment in de zorg. Iedereen staat 's ochtends bij knooppunt Hoevelaken te wachten op de zorgverzekeraar. De mensen die dat niet doen rijden een andere route of wat natuurlijk ook kan, ze rijden helemaal niet. Wat nog het aller ergste is, ze denken ook dat ze niet meer terug kunnen. Ze denken allemaal dat als ze 's ochtends de andere kant oprijden, of gewoon niet van huis gaan, dat ze dan een minder leuk leven hebben. Ik kijk iedere ochtend mijn ogen uit. Ik sta bijtijds op, maar gewoon omdat ik rustig aan doen fijn vind. Vervolgens vertrek ik met mijn auto de goede kant op, zet de cruise-control op een snelheid waarmee ik net een vrachtwagen in kan halen en ik kijk rustig om me heen naar het gejaag van alle mensen. Je moet nou ook niet denken dat ik daarvan geniet hoor. Ik maak me eerder zorgen om die mensen. Ze weten niet beter. Bij kinderen vraag ik me soms ook af, is het onwil of is het onmacht. Nou ik kan je vertellen, bij deze mensen 's ochtends is het onmacht.
De zorgverzekeraars beslissen wat we doen en hoe lang we erover mogen doen. Net als in mijn vorige column waarin ik de zorgverzekeraar de Fidel Castro van de hulpverlening noemde, noem ik nu alle hulpverleners zijn angstige en onmachtige slaven. Zelf doe ik er ook nog deels aan mee, maar ik ben op de weg terug naar de wereld waar je ook als hulpverlener nog wat te zeggen hebt. Het is een grote weg met meer dan 5 rijbanen. Het mooie is dat er maar een handvol auto's per dag rijden. Je kunt ook weg wanneer je wilt en weet je wat? Er staan ook geen flitspalen! Top!
Zo gaat het op dit moment in de zorg. Iedereen staat 's ochtends bij knooppunt Hoevelaken te wachten op de zorgverzekeraar. De mensen die dat niet doen rijden een andere route of wat natuurlijk ook kan, ze rijden helemaal niet. Wat nog het aller ergste is, ze denken ook dat ze niet meer terug kunnen. Ze denken allemaal dat als ze 's ochtends de andere kant oprijden, of gewoon niet van huis gaan, dat ze dan een minder leuk leven hebben. Ik kijk iedere ochtend mijn ogen uit. Ik sta bijtijds op, maar gewoon omdat ik rustig aan doen fijn vind. Vervolgens vertrek ik met mijn auto de goede kant op, zet de cruise-control op een snelheid waarmee ik net een vrachtwagen in kan halen en ik kijk rustig om me heen naar het gejaag van alle mensen. Je moet nou ook niet denken dat ik daarvan geniet hoor. Ik maak me eerder zorgen om die mensen. Ze weten niet beter. Bij kinderen vraag ik me soms ook af, is het onwil of is het onmacht. Nou ik kan je vertellen, bij deze mensen 's ochtends is het onmacht.
De zorgverzekeraars beslissen wat we doen en hoe lang we erover mogen doen. Net als in mijn vorige column waarin ik de zorgverzekeraar de Fidel Castro van de hulpverlening noemde, noem ik nu alle hulpverleners zijn angstige en onmachtige slaven. Zelf doe ik er ook nog deels aan mee, maar ik ben op de weg terug naar de wereld waar je ook als hulpverlener nog wat te zeggen hebt. Het is een grote weg met meer dan 5 rijbanen. Het mooie is dat er maar een handvol auto's per dag rijden. Je kunt ook weg wanneer je wilt en weet je wat? Er staan ook geen flitspalen! Top!
vrijdag 30 november 2012
Zorgverzekeraar is de Fidel Castro van de hulpverlening
In mijn column zal ik jullie de komende tijd op de hoogte proberen te houden van mijn werkzaamheden als zelfstandig ondernemer. Ik verwacht kennis met alle hulpverleners te kunnen delen op het gebied van ondernemen in de zorg. Ook verwacht ik zelf nog beter te worden in mijn werk door er over te schrijven en door het ontstaan van interactie met lezers.
Mijn werk als Kinderoefentherapeut wordt steeds minder leuk. Ik werk bij een leuk bedrijf waar we kinderen steun bieden op zowel motorisch vlak als op sociaal/emotioneel vlak. Het bedrijf heeft contracten met de zorgverzekeraars. Dit klinkt fijn, want zo blijft het financieel voor veel mensen laagdrempelig, maar het heeft ook een hoop nadelen. De zorgverzekeraars willen dat we een zorgprogramma gebruiken. Dit kost een geld. Heb je een goed en snel programma waarin het prettig werken is, dan betaal je daar ook voor. Een goedkoper programma werkt je dagelijks op je zenuwen. Van iedere declaratie betaal je een deel aan de makers van het programma. Ook dit ligt aan het programma dat je gebruikt, soms zit het al in het basisbedrag verwerkt.
De zorgverzekeraar wil dat we het dossier precies volgens hun regels bijhouden. Dit kost veel tijd en is totaal niet effectief. Dit is wel belangrijk voor de zorgverzekeraar natuurlijk, want het draait tenslotte om de kwaliteit van de therapie, uhumm. Hoe meer tijd wij kwijt zijn aan het zitten achter de computer, hoe minder geld het hun kost.
De zorgverzekeraars denken precies te weten hoeveel tijd wij kwijt zijn aan bepaalde werkzaamheden en ik kan je vertellen, je begint bijna aan jezelf te twijfelen. Werk ik nou zo traag? Zo krijgen we een half uurtje voor een kennismaking met ouders en een half uurtje voor het maken van een verslag. Voor het begeleiden van een kind krijgen we een half uur waarvan we 7 minuten mogen besteden aan het invullen van de welbekende S.O.E.P. dagjournaal. Dat betekent dat als moeder ook nog wat wil vragen tussendoor dat je soms nog maar een kwartier hebt om te oefenen met het kind.
We mogen maar 1 half uur per kind per dag besteden, dus als je een verslag wilt maken dan zal je dit niet mogen doen op de dag dat je het kind ziet (officieel). We krijgen alleen maar vergoeding als we als therapeut in het kwaliteitsregister staan. Hier moet je een x aantal punten per 5 jaar voor verzamelen in verschillende categorieën zoals het volgen van cursussen. Toevallig krijg je voor de cursussen die ik leuk vind geen punten, dus zit je 's avonds of in het weekend bij een cursus die je niet leuk vindt en je moet er ook weer grof voor betalen.
Er moet heel vaak een verwijzing zijn omdat we te maken hebben met flinke motorische achterstanden. Dit is een chronische indicatie, maar als een huisarts er een verkeerd woord op schrijft dan is de verwijzing al niet geldig.
Als je aan het eind van de maand je zittingen declareert kom je er de maand daarna (of daarna) achter dat er nooit teveel op je rekening wordt gestort. Hierdoor zal je altijd wel 1 of meerdere zorgverzekeraars moeten bellen en dan moet je het maar net treffen wie je aan de lijn krijgt. Vaak kunnen ze de reden waarom ze minder hebben betaald niet achterhalen en krijg je het alsnog gestort, maar dit na bellen kost zoveel tijd dat veel therapeuten geld mis lopen en zorgverzekeraars shoppen weer van ons zuur verdiende geld.
Kortom, genoeg redenen om geen contracten meer aan te gaan met de zorgverzekeraars! Mijn keuze staat vast. Alles wat ik vanaf nu doe zal ik doen omdat ik daar achter sta en het de zorg van de kinderen en mijn werkplezier ten goede komt. Het succes in het zelfstandig werken zonder contracten met zorgverzekeraars zal ik met jullie delen zodat jullie ook gemotiveerd raken om het roer om te gooien.
Mijn werk als Kinderoefentherapeut wordt steeds minder leuk. Ik werk bij een leuk bedrijf waar we kinderen steun bieden op zowel motorisch vlak als op sociaal/emotioneel vlak. Het bedrijf heeft contracten met de zorgverzekeraars. Dit klinkt fijn, want zo blijft het financieel voor veel mensen laagdrempelig, maar het heeft ook een hoop nadelen. De zorgverzekeraars willen dat we een zorgprogramma gebruiken. Dit kost een geld. Heb je een goed en snel programma waarin het prettig werken is, dan betaal je daar ook voor. Een goedkoper programma werkt je dagelijks op je zenuwen. Van iedere declaratie betaal je een deel aan de makers van het programma. Ook dit ligt aan het programma dat je gebruikt, soms zit het al in het basisbedrag verwerkt.
De zorgverzekeraar wil dat we het dossier precies volgens hun regels bijhouden. Dit kost veel tijd en is totaal niet effectief. Dit is wel belangrijk voor de zorgverzekeraar natuurlijk, want het draait tenslotte om de kwaliteit van de therapie, uhumm. Hoe meer tijd wij kwijt zijn aan het zitten achter de computer, hoe minder geld het hun kost.
De zorgverzekeraars denken precies te weten hoeveel tijd wij kwijt zijn aan bepaalde werkzaamheden en ik kan je vertellen, je begint bijna aan jezelf te twijfelen. Werk ik nou zo traag? Zo krijgen we een half uurtje voor een kennismaking met ouders en een half uurtje voor het maken van een verslag. Voor het begeleiden van een kind krijgen we een half uur waarvan we 7 minuten mogen besteden aan het invullen van de welbekende S.O.E.P. dagjournaal. Dat betekent dat als moeder ook nog wat wil vragen tussendoor dat je soms nog maar een kwartier hebt om te oefenen met het kind.
We mogen maar 1 half uur per kind per dag besteden, dus als je een verslag wilt maken dan zal je dit niet mogen doen op de dag dat je het kind ziet (officieel). We krijgen alleen maar vergoeding als we als therapeut in het kwaliteitsregister staan. Hier moet je een x aantal punten per 5 jaar voor verzamelen in verschillende categorieën zoals het volgen van cursussen. Toevallig krijg je voor de cursussen die ik leuk vind geen punten, dus zit je 's avonds of in het weekend bij een cursus die je niet leuk vindt en je moet er ook weer grof voor betalen.
Er moet heel vaak een verwijzing zijn omdat we te maken hebben met flinke motorische achterstanden. Dit is een chronische indicatie, maar als een huisarts er een verkeerd woord op schrijft dan is de verwijzing al niet geldig.
Als je aan het eind van de maand je zittingen declareert kom je er de maand daarna (of daarna) achter dat er nooit teveel op je rekening wordt gestort. Hierdoor zal je altijd wel 1 of meerdere zorgverzekeraars moeten bellen en dan moet je het maar net treffen wie je aan de lijn krijgt. Vaak kunnen ze de reden waarom ze minder hebben betaald niet achterhalen en krijg je het alsnog gestort, maar dit na bellen kost zoveel tijd dat veel therapeuten geld mis lopen en zorgverzekeraars shoppen weer van ons zuur verdiende geld.
Kortom, genoeg redenen om geen contracten meer aan te gaan met de zorgverzekeraars! Mijn keuze staat vast. Alles wat ik vanaf nu doe zal ik doen omdat ik daar achter sta en het de zorg van de kinderen en mijn werkplezier ten goede komt. Het succes in het zelfstandig werken zonder contracten met zorgverzekeraars zal ik met jullie delen zodat jullie ook gemotiveerd raken om het roer om te gooien.
Abonneren op:
Posts (Atom)